Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

   Sözcüklerin, anahtar-kilit misali, anlam(a)da buluştuğu demler...  Cümlelerin, itinayla, birinci ve ikinci tekil şahıs ekli yüklemlerden korunduğu demler...  Hapisliğin ahtapota kestiği bir hengame ki, köşe bucak kaçışmalar yaşanılandan, yaşanandan, yaşanacaklardan ve yaşan(a)mayacaklardan...

   Bir ses, tek bir kulaksa titremekte;  görüntü, tek bir çift gözde çizilmekte...  Sözcüklerin anlatacaklarından geçilmiş, anlaşıl(a)mayacaklar revaçta şimdilerde...  Zira ses boşlukta titreyip, tükenmekte, görüntü, -hayâl meyâl, karartılar- uzaklığın, duvarların ardında kaybolmakta...

  

   Kent yorgunuyum, ölümler kusuyorum hüzün anaforumda.
Hangi acûze kente sıgdıramadık ki kimliksizligimizi?Hangi patikalı yollarda kaybettik düslerimizi?  İzi kalmış mıdır?Zaman diyorum; ama susacak kadar erdemli değil! Tanrım! Neden bu kadar sessizsin?

 İcinde bulunduğum kargaşa  bir an bile bitmiyecek duygusu yaşatıyor.Ölümcül bir hastalık gibi iz sürüyor peşimde. Geçmişin izleri silinmeden yeni bir kargaşaya dem vuruyor ayaz akşamların iklimlerine.Burusturup cebime SIKIŞTIRILMIŞ cüzamli kent telaşları bir ekim sabahı  gibi erken doğuyor siluetlerimde.

                 Sussan da susmasan da; çok şey anlatır sonrasızlığım.

Dipsiz bir kuyuya inmek  değilmiş gibi eksikliğim... Hançerine muktedir yaram, Asterya! Maharetin alttan altakanatmaksa, senden yana ne varsa düş/sün arsız cümlelerimin bitimine... 

          Yıkık kentlerde düşler "heba" olur Asterya.
          Gözlerini kıyısına iliştir göğün... 

      Ahd edip nara düşerken sesim, kanıksanıyor acı bile. İsimsizliğim,
kimsesizliğimden değil, bilmiyorsun. Usulca yumuyorum gözlerimi, karanlığı zehre bulanmış gecemin...