Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

                                         “Sevinçler hep uzak ihtimallere kilitleniyor;

Berrak sular, keyifle sektirilen taşlarla kirleniyor!”

    Henüz uyumuştu Rojbin. Okul formasını üstünden çıkarmadan yatağına kıvrılmış ve öylece uyuyakalmıştı. Gece geç uyumuş, sabah da erken uyanmıştı. Bir saat geçmeden yatağından korkuyla fırladı. Açık bıraktığı pencereden caddeyi baştan aşağı gözleriyle süzdü: Çocuklar henüz dönmüştü okuldan. Sobalar ikinci kez henüz yakılmıştı. Soba kovaları çöpe henüz boşaltılmıştı.

  Diyarbekir sessizliği çekmişti üstüne. Görenler korkunun arkasına gizlenmiş sanıyordu Diyarbekir’i. Surlarının dışına itilmiş, savaştan yenilgiyle çıkmış gibiydi... Herkesin gözünde sakladığı bir damla gözyaşı vardı, inadına akıtmadığı. Herkesin söyleyeceği bir söz… Ama suskundu işte şehir.

     “Hayır!” dedi Rojbin: “Diyarbekir yenilmedi!” Çocukluğunun Diyarbekir’i yenilmemişti elbette Rojbin’in. Daha bir savaş da olmamıştı zaten. Belki bir vuruşmaydı ve Diyarbekir vurulmuştu bu kez; ama daha her şey bitmemişti. Vurulduğu yerden kalkmasını bilenlerin diyarı değil miydi Diyarbekir?

O zaman neydi bu sessizlik? Rojbin “fırtına öncesi sessizlik bu olmalı” dedi. Sonra “bu öyle değil ama!” diyerek itiraz etti kendine.  Çocukça bir kızmaydı, o da biliyordu; ama kabullenemiyordu işte. Ona göre öfke hemen patlamalı ve düşmanı parçalamalıydı; çünkü düşman, düşmanlığını yapmış, sıra düşmana, bunun diyetini ödetmeye gelmişti.

Alt geçidin hemen altındaki çöpte sönmemiş kömürlerin alevi dışında hiçbir yaşam belirtisi görünmüyordu nerdeyse… Oysa “alçak damlı evlerin” bacaları tütüyordu. Bazen bebek ağlamaları duyuluyor, çok geçmeden kesiliyordu. Rojbin her bebek sesi kesildiğinde gülümseyerek, “anası dayamıştır şimdi memesini ağzına” diyordu.

İkinci kez daldı uykuya Rojbin. Yine sabah erkenden uyandı; ama bu kez okula gitmedi. Okula gitmemsi için bildik bir nedeni yoktu aslında. İçinden sadece “bir şeyler olacak” diyordu…

Henüz evde kimse uyanmamıştı. Bir şeyler atıştırıp avluya çıktı. Newroz için kömürlükte biriktirdiği araba lastiklerini yokladı. Sonra çuvalın ağzını hafifçe açıp ucu çivili sopaları aradı. Yoktu sopalar. Heyecanla elini soba borusunun içinden geçirdi, bu kez satırları aradı. Satırlar da yoktu. Rojbin’in yüzünü çocukça bir sevinç kapladı. Hemen dış kapıyı açıp kimseciklerin olmadığı sokaklardan tarlaya doğru koşmaya başladı. Mahallenin yurtsever ağabeyleri orada toplanmışlardır diye düşündü. Son sokağın başına geldiğinde tarlada, görünürde kimse yoktu. Yağmurla ıslanmış toprakta, ayakkabıları yürümesini engelleyecek kadar ağırlaşana kadar, daha ileride kalan ve gizli toplantılar için kullanılan, tarlaya doğru koştu.

Artık yürüyemeyecek kadar ağırlaşmıştı ayakkabıları. Kale yapılan taşlardan birinin üzerine çökerek ayakkabılarını, cebinden çıkardığı bıçağıyla temizledi. Sonra ayakkabılarını toprak toplamasın diye, taşlara basarak, ileriki tarlaya doğru yürüdü. Orda da kimse yoktu. Ağlayacak gibi oldu önce. Koşarken ki sevincinin yerini kızgınlık aldı. Sonra da çaresiz, eve doğru yürüdü.

Dış kapıdan avluya girdiğinde kapıda yabancı bir ayakkabı gördü ve hemen merakla içeri girdi. Komşuları Emine ablayla annesi telaşla bir şeyler konuşuyorlardı. Rojbin sadece annesinin “Ji Hâlê hêya Deriyê Mêrdîn top bûne” dediğini duydu ve odadan çıktı. Annesi Rojbin’i fark etti ve hemen arkasından çıkıp dış kapıyı kilitledi. Rojbin annesine hiçbir şey söylemedi. Annesinin onu korumaya çalıştığını biliyordu ve o an ne derse desin, annesini ikna edemeyeceğini biliyordu. Bu yüzden uygun bir fırsat yakalayıp kaçmayı bekledi. Beklerken içi içine sığmıyor, her şey bitecek ve o yetişemeyecek diye korkuyordu. 

Rojbin’in abisi ve komşuları Emine ablanın büyük oğlu Özcan Vedat Aydın’ın cenaze törenine gitmişlerdi ve gelen haberler polisin törene katılanlar üzerine ateş açtığını söylüyordu. Emine abla ağlıyor, Rojbin’in annesi daha metanetli duruyordu. Rojbin ise evden çıkıp yürüyüşe katılmanın fırsatını kolluyordu.

Çok geçmeden Özcan üstü başı perişan bir şekilde sokağa girdi. Pencerenin önündeki Emine abla hemen kapıya koştu. Özcan avlu kapısından içeri girer girmez yere yığıldı. Mardinkapı’dan Kuruçeşme’ye kadar koşmuştu. Rojbin ve annesi de avluya koştular. Rojbin, Özcan’ı o halde görünce kaçıp yürüyüşe katılmak hiç aklına gelmedi. Annesinin o ana kadar koruduğu metaneti yerini hıçkırıkla ağlamaya bıraktı. Kendinden geçmiş gibi görünüyordu. Oysa hala Rojbin’i kolluyor, kaçmasın diye hissettirmeden gözlüyordu…

Annesinin ağlaması Rojbin’i iyice öfkelendirdi. Önce başını önüne eğdi… Bir süre hiç kıpırdamadan öylece yere baktı. Başını kaldırması ve kapıya yönelmesi bir oldu. Annesi ağlayarak sıçradı. “Rojê neçe!” dedi. Kapıya kadar koşabildi ve öylece yığıldı. “Rojê neçe, Rojê ez kurbana te me neçe!” diye sayıklıyordu. Rojbin, sokağın başında annesine öylece bakıyordu. Gözyaşlarına boğulmuştu. Sadece bir kez “Daye ez kurbana te me, negrî!” diyebildi. Annesi bu kez “Tê jî herî, tê jî bimrî; lê bi te jî xelas nabe! Bavê me ne dîtin, em nabînin, tû jî nabînî!” dedi Rojbin’e doğru koşarken. Annesinin kendisine doğru koştuğunu fark edince uzaklaşmaya, o da koşmaya başladı. Birlik Lisesi’ne varana kadar hala Rojbin’in sesi yankılanıyordu: “Uzak ihtimal bir sevinç değildir devrim!”

Sırasıyla Kürtçe cümleler:
• Hal’dan Mardinkapı’ya kadar halk toplanmış.
• Rojbin gitme.
• Rojbin gitme, Rojbin kurbanın olayım gitme!
• Sende gideceksin, senden öleceksin; ama seninle de bitmeyecek! Bizim babalarımız görmedi, biz de görmüyoruz, sende görmeyeceksin!