Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

    Benim doğduğum köyde, çocukluk yıllarımda, has yüzlü yorganlarımız vardı.

Renk renk, alı yeşili içimizi ısıtır, okşardı yüzümüzü. Has yüzlü yorganlar.

 Erzurum da bir dağ köyünde tezek sobası yanardı, azıcık ısınırdık. Anamız yataklara girmemizi isterdi, lambanın gazı tez bitmesin diyedir. Fitil titrekliği eksilmesin diye evimizden. Has yüzlü yorganları yüzümüze kadar çeker, erken uyurduk. Sandıkta elma kokusu dağılırdı rüyalarımızın içine.

   Gaz lambasının ıslak isli fitil kokusu, karışırdı idare ışık lambaların kokusuna.

Has yüzlü yorganlar ısıtırdı, okşardı soğuktan al al olmuş yanaklarımızı. Bahar uykularına dalardık soluksuz

*Güneaydındı anamın yüzü. –Hadi kalkın çocuklar. Diyen sesinde taze yaşamlar giyinirdi sabahın seheri. Serçeler söğüt dallarını eğerdi, sesleri evimizin içinde has yüzlü yorganlarımızı delerdi. Artık kalkmalı sokağa çıkmalı, toprak damlı evlerden akmalı söğüt ağaçlarının altında ki yosun tazeliği dereye.

   Köprü kaçırtmaca oyunu oynardık. Birimiz dere suyuna köprü kurardı, birimiz ise gölet yapardık. .
—Benim gölet im, senin köprünü kaçırırdı… Yosun kokulu ince soğuk dere, her an tetikte, küçük neşeli ellerimizi hazır beklerdi. Kara lastik ayakkabımıza toprak, çimen ve su doldurur sudan geçirirdik… Pantolonumuzun dizleri çamur, ellerimiz soğuktan kırmızı kırmızı olurdu. Koşarak giderdik evimize, uçarak. Anam seslenirdi uzaktan ellerimizi koynumuza koyup, eve doğru geldiğimizi görünce

 —Hohlarımda geçsindi, ellerimizin buz kesmişliği.

—Hadi, yataklarınızı bugün çok daha erkenden sereyim yataklarınızı, ıslanmış üşümüşünüz çocuklar, Derdin anamız. 

    Ardından has yüzlü yorganların sıcağını özlerdik elbiselerimizi çıkarana kadar sabırsızdık. Çekerdi bizi yorganın kaygan pürüzsüz sıcak yüzü, yiterdik yorgan döşek sıcağıyla.
                                                                         *

     Soğuk bir Ankara sabahında, kiralık bir gecekonduda üşüyerek uyandım. Üzerim açılmış. Yarı uykulu bir halde, has yüzlü yorganın ucunu aradım bir süre… Bulamadım. İyice gözlerimi açıp baktığımda, has yüzlü yorgan yoktu. Burası da köydeki evimiz değildi.     Ankara nın kenar bir semtinde, gece konan düşlerin seyrindeydi, rüyalarımdan kan ter içinde uyandığım anlar.
   Köy ile kent arasına *sıkışmış sarımsızı bir alışkanlık işte. Her nereye gitsen gölgendir, doğduğun yer ve büyüdüğün topraklar. Şair Yılmaz odabaşı der ki ” insan doğduğu yere benzer” eksik bile söylemiş. Doğduğu yerle yatar, doğduğu yerle kalkar. Benimki de öyle bir şey işte Anadolulun ortaderinde, başkentte köylü bir adam… Anamın elleri ne zaman yüzüme dokunsa, has yüzlü yorganlar gelir aklıma ısınır, *çocuksarım.

  Bir avuç ışık için düşeyol türküsü

  Çitlembik Şiir|Mehmet KORKMAZ