Umut Denizleri Şiir Sitesi
ASTERYA-2 PDF Yazdır E-posta
Yazar Zeynep KURİŞ   
Pazartesi, 01 Şubat 2010

countryside.jpg      “Sicim gibi boşalıyorken feza, yurtsuzluğumda efganı yağmurun... “

        Sana kan/ıyorum, alaimisema diyorum yüzüne Asterya.  Dokunduğun her yer kadim mekanı gözlerimin, işte bu yüzden,  senden alabilmek için beni bir daha körelecek bakışlarımdaki muamma... Dalgakıranlar yetiremedi felaketine dingin baharları.  Sızlıyor yaram!

                              -Yaram senden Asterya-
                              
        Yıllanmış hüzünler oturuyor şakağıma, bilindik gecelerin kursandığında her yanımız kımıltısız.  Sen aşikarısın yalnızlığımın sahici nar’ına... Ölme Asterya! Hissetme ölümün soğuk yüzünü.  Senli anlara öykülenip avutuyorken düşlerimi, öksüz bir çocuğu kucaklıyorum sabahı etmek için, içimdeki boşlukta kızıl naraları şafağın, sancıyor yüreğim Asterya,

                           oysa senden geliyorum;
                                                       dönmek için sana...
                      Umutsuz umutlar düşürürken rahmine, umursamaz oldun ellerimi. Kim inandıracak beni sensizliğin dilsizliğim olmadığına? Belkide suskunluğumun bedeliydi ebedi kefaletim, paramparçayım; çirkef bir uçurumun uğultusu örtüyor tenimi...

-Nedendi kirpiğimdeki uykusuzluğun?
                                                       Nedendi saçlarıma pinekleyen kırağan?-
                 
                   Ölüm çağrılı kıyılarım var benim, keşke gözlerine yol alabilseydim kırık kanatlarımla, sakar bir düşte... Çünkü aşk dediğin; Penthos’un kederinde, Ate’nin günahına soyunmaktır belkide! 
                                                        -Yine de ölmeli misin Asterya, sırtlayıp yarınımı?-

                       Yitirilmişliklerden  kalan yalanlara mı sığınmalıydı benliğim? Sus pus oldu yüreğim, dilimde Kürdîli Hicâzkâr bir efkar...  Karanlık kentlerden geçiyorum, yağmalanmış iremi bağları cennet-i ömrümün. Ah Asterya... Seni arıyorum yüreğimdeki yalnızlıkta, adına sığınıyorum ki; adında anlamlanıyor, içime sığdıramadığım bu talan.
  
                    -Hoşçakal Asterya, kalmalıyım ben kanatmak için ardını-
 

» 7 Yorum Var
1Yorum niko yazdi Pazartesi, 01 Şubat 2010 19:55
Duygu yüklü çalışmalarınızı okumak çok güzeldi. Sizi kutlarım.
2Yorum ezel yazdi Pazartesi, 01 Şubat 2010 21:35
Sevgili yoluna seslendirilen naif duygular çok anlamlı ve güzeldi dost yürek, kutlarım. Sevgilerimle esen kalın!
3"sevgiler" yalçınkaya yazdi Salı, 02 Şubat 2010 07:07
Ayrılıklar akla gelse idi bunca sevdalar yaşanmazdı yakarcasına.  
Yüreğinize sağlık.
4Yorum gizliarap yazdi Pazartesi, 15 Şubat 2010 14:54
sanki bişeyler kanımı dondurdu bence hep hüzün olmamalı saygıyla
5Yorum KEPEZTEPE yazdi Pazartesi, 05 Nisan 2010 13:31
Güzel bir çalışmaydı, kutlarım seni arkadaşım...
6Yorum güler ataş yazdi Salı, 20 Nisan 2010 14:56
şiir gibi olmuş bu yazı sevgili Zeynep..severek okudum gülüm..
7Yorum zeynepkuris yazdi Çarşamba, 12 Mayıs 2010 10:04
Ne böyle sevda gördüm, ne böyle ayrılılar...
» Yorumu Gönder
Sadece üyeler yorum yazabilir
Lütfen giris yapin veya üye olun!.
Son Güncelleme ( Pazartesi, 14 Haziran 2010 )
 
< Önceki   Sonraki >