Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

              Ve Bütün Dünya Sağır Bana
 
"Kirli kasıklarından akıyor zaman
şuuruna tarihin,
yitik düşlere kanacak mecali kustu kalem...
Senin diline sığmıyor sağ oluşum, İsrafilin sur'una doğuşum..."

 Tende dayanılmaz hiç bir düş-üş (bilmelisin) yüzümde eskiyen yüzün -hüzün- havada yok bana bir nefes. Hal odur ki, ellerim yok yapmaya bu kaleleri, sen bir hayalden ibaret falcı, taşlı yolda yürümesini bilmez sakatlık... Bu düşlerdeyim ben, zulamda kanlı bilek can... Bir tebessüme adanmış ömürde yaşarım, bak ki gör/melisin! Görmeyecekse gözler kapansın, yorulmasın düşte anlam... 
 

-Bende bir dil, sen... Ayazı kül estiren kır iklimi cefa(n)-
 
Ne tufanda var bu gürülütü ne ininde bulutların, de ki; çağlayan yakıyor korkuları, kulaklardan silinen bu sağırlık; ellerde güzel, ellerde dönüyor bu meskeni toprak. Akıyor al, akıyor ıslak yanak-ta... İçiyorum içimde, kederlere sır sulta yıkılıyor, içiliyor bedende can... Tutuşuyor eteklerinde gençliğim, "civan oluşum". Kırılgan güller giydi cennet-i dalları baharın ve sur akşamlarına iner sır eyvanlarından Hazro, yalınayak düşler çürütür koynunda, indimde mecali sığ aşklarımın, döne döne varmalar/ı sana, içimin oyuğunda Dicle'sine kanar şattülarap...

"O gerçek ki iğreltir kendinden her şeyi,
Hançerine akıyorum kursağından
Şakaklarını yırttım yüzünün
Yüzün yok... Ey Beshaba!
Zararın, ziyanın us..."

-Süpür üzerini öfkenin-

Boşluğum yok sevincine karacak, kara bulut parçalı yüreğim. Dilimdeki bu ezgi bir de içime pıhtısını toplayabildiğim karşı koyuş. Lalda ve sağırdayım; içimde ölü bir his, ey rahminde parçalanan kızılca var/ı şafağın...
 
Meylim yasaklarda susturuluyor; adımlarımdan geriye dönen dünya... Ah edip  yıkılıyorum dilinin mızrağına. Zulamda kendimi saklıyorum.  Al adım rüzgara işle, damağımı aç... Zere-si  Güler/ken   sakla açılanda hikayelerimi, dişlerim zulamdaki saklı sevdamdan dökülsün. Bir mevsimde bende çağlasın. Yel kelamım...
 
"Yokluğunda devrilir parmaklarım avuç içlerime
Gözlerimi zorlar
avazlanır içime doğru soluk
özlem ellerine akar sağınak..."

Yutkunuyorum ölümü rahmimde,  daye,  kasıklarındaki  düğüme takılıyorum, topluyor sancılarımdaki mecalsizliği Ahriman, Dehak'a baş düşüyor; serimden  cemre akıyor toprağıma... Bak yine eğildim eteğine, seri kızıla çalar susturuluşumun... doldum ve  doluyorum kemendindeki boşluğa...  Yeniden doğurmaya...

Dilimden hece yok öyküne,
hiç bir sözcükte heves etmeye.
Ben lalım bu dilde
ve bütün dünya sağır bana.
Böğrümde yırtılıyor dört "Lorî",
duruyorum halayına
 
-belki Tatvan yolunda- Duhok'a varana...
 

bad-ı dağların çığlığına...

ZEYNEP KURİŞ-ARİF ÇİMEN