Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

Bu günü değerlendirmeye çalışırken, ufkumu sadece geçmiş açabiliyor. Mesela demokrasi elden gidiyor diye meydanları dolduranlara seslenmek istiyorum Darbeler neyi çözdü bu güne dek. Arap saçı deyimini her darbe sonrası daha çok yaşamadık mı? Neden halâ darbe çığırtkanlığı yapıyorsunuz.

Hafızalarınızı 12 Eylülün ilk günlerine götürmek istiyorum, hafızama ne kadar güvenebiliyorsam o kadar. Yanılgım olursa birileri uyarsın beni. Sol dipçiklerle kışlalara toplanmış, apar topar idamlar olmuş. Bütün partiler kapatılmış.

  Sokağa çıkma yasağı devam eden, sıkıyönetimin kol gezdiği, sokaklarda askerden çok canlı görmediğimiz günlerde tek kanallı televizyonlara mahkûmduk. Bu gün bir kanalın haber müdürü, o günün haber programcısı, Yayınında Kenan Evrenin koluna akrep koymuş şöyle diyordu ''inancı tam olanları akrep sokmaz'' sürekli hacılar hocalar ve dini terimlerle halkın kafası bulandırılıyor ve ölçme yeteneği zayıflatılıyordu. Aradan otuz yıl geçti. Şimdi aynı yayıncı AKP karşıtlığı üstünden programlar yapıyor ve şeriat gelecek diye çok korkuyor. Ve yine o dönemin mağdurlarından bir sürüsü halâ darbe diyor. Hafıza-i beşer bazen de şaşar. Şimdide Allaha emanet olunla kapanmıyor mu bütün programlar? Siz söyleyince demokrasi başkaları söyleyince niye şeriat??

Türk İslam sentezi kışkırtılmaya başladı. (sol diye bir tehliike kalmamıştı). Yumurtayla civciv gibiydiler. Türk kesimi devlet ve ideolojisiyle barışık kalırken (hiç küsmemişti), İslami kesimi devlete tehdit oluşturur hal almaya başladı. Hatırlayın uzun bir dönem de Hizbullah tehdidiyle uyutulduk.

AKP’nin başarısının altında değişim geçirerek bu güne gelmesi yatıyor. CHP’nin yenilgisinin altında yatan ise hala askeri bir devlet anlayışını seksen yıldır sürdürmesi. Kısaca günümüz dünyasında gerici bir noktaya düşmüştür. Yeni söylemlere ağzı ve beyni açılmadığı sürece de kendini eritmeye mahkûm olacaktır.
Sosyal demokrat olduğunu iddia eden anti demokratlar, sırtını halka değil silaha dayayanlar, Oklarında demokratlığı değil milliyetçiliği öne çıkaranlar. Bunca sene oy verdim diye sağ elime tokat atıyor sol elim. Bu ülkenin emekçisinden, ezileninden, dağlara çıkmak zorunda kalanından, köyü boşaltılanından oy alamıyorsanız şapkanızı çıkarıp koyun bir cami önüne, belki birileri oy atar şapkanıza sadaka niyetine.

AKP' ye diyecek neyiniz var, sizdeki kadar çarşaflı yok o partide. Şeriat korkusunu salarken halkın içine partiniz çarşaflı kadın avına çıkmadı mı?
Bizim artık gerçek demokrat anlayışlara ihtiyacımız var. Toplumsal barıştan çok söz edip iş yapmayan taşeronlara değil. Önüne ya Amerika’yı ya da askeri alanlara değil. Yüzü Türkiye halklarına dönük siyasi yapılara ihtiyacımız var.

Otuz yıl önce Türk ve Kürt halkının kurtuluşuna sınıfsal bakılırdı. Doğuda ve batıda bütün sosyalistler hücrelere tıkılıp ömür boyu hapisler alınca. Halkların çıkar ortaklığıda bozuldu.
Şimdi ben niye Kürt düşmanı olayım, ben niye AKP düşmanı olayım. Halâ olağan üstü hal ve darbeden çare bekleyenler düşünsün. Halâ soykırımla bu savaşı bitireceğini savunanlar düşünsün. Çok uluslu bir ülke olduğumuzu kabul etmeyenler düşünsün. Bu saatten sonra hayal kırıklığına ben değil onlar uğrayacak.

Dünyadaki bütün halklar bir gün yine birbirini sevecek. İşte bu umudum biterse benim için hayatta bitecek. Türkiye’de Türk olduğunu iddia edenler bir Kürt’ü, Kürt olduğunu söyleyenler bir Türkü kardeş etsin kendine bakın görün savaştan beslenenler nasıl aç kalacak.

Koşulsuz af ve silahsızlanmayla, karşılıklı empatiyle çözeriz bu sorunu. Sorunun sadece işsizlikle ekonomiyle ilgili olmadığını hepimiz biliyoruz. Yoksa batıda da işsizlik ve yoksulluk hakim. Milliyetinden dolayı suçlu ilan edilmek ne doğunun ne batının istediği bir şeydir. Belki bu kadar basit değil hiç bir şey ama taleplerimiz basit. Bizim çocuğumuz öldü diye başka çocukların ölümüne şahitlik etmeyelim. Birileri Türklüğüyle gurur duyarken birileri de Kürtlüğüyle gurur duysa kıyamet mi kopacak. Bütün milli duygulara karşı çıksam da kabulümdür eyvallah. Yeter ki kan dursun.

Türk mutlu olunca iyi de Kürt niye mutsuz olsun.

Bu ülkede annelerin bir umudu var, çocuğu dağa çıkmak zorunda kalmasın. Güle oynaya askere yolladığı çocuğuna canlı sarılabilsin. Bunu kim sağlayacaksa o sağlasın benim için partisi fark etmeyecek. Yeter ki savaşa yapılan yatırım insana yapılsın.