Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

  Uykusuz geceleri suskun anılara teslim ederken hep sevdiğimize almayı istediğimiz fakat alamadığımız hediyelerin hayaliyle uykuya dalıp giderdik. Gecenin sabahın koynuna girdiği aydınlık bozması vakit de aş için düşerdik fabrika yollarına. Aslında Yıkık kentlerin unutulmuş çamurlu yollarında, fabrikaların dumanlarına karışan bir öyküdür bizimkisi.

  Öyle zordu ki şu alın terimize karşılık bizlere biçilen değer ama yine de fabrikanın buğulu camlarından baktığımız gökyüzünü dost bellerdik; başka kendimizi özgür hissettiğimiz ne kalmıştı ki şu kırık dökük yaşam manzarasında. Oysaki gökyüzüne bakarken bizler de maviyi görürdük…

  Adım eylül kan kırmızı eylül, anamın sol memesi sızısı. Gözlerimin bağı zindanlarda. Babamın gözetimi gibi değil gözaltları. Baba  şefkati yok alınmalarda.

     Siyah soğuk alınmalarda, tenimde ruhumda morluklar. Kayıpların adıyım kan kızılı. Geleceğe umudum inadına… Nenemin ağzında zılgıtım, dağ başlarında yankılanan,çizgilerinden akan yaşım.Başımı çıkartırken anamın kuytuluklarından babamı almış gözü dönen baykuşlar.Babasızların adıyım,mağrurlu bakışlarım babam

 İhtilallere inat ihtilal yapmış anam,dimdik durmuş zebanilere adımı eylül olmuş,babam kokan.Babamın yattığı zemin ıslak ve pis kokuluymuş ,saat başı dayak yemiş yüreğim.

   Ne kadar hayal kırıklığı varsa başucuma yerleştiriyorum bu gece Şerna. İsmine yakışık kalması adına haykırdığım sloganlarımı, özlemlerimin kıyısına salıyorum. Sancılı toprağın karamsar abidesini,  ıraklaşan gözlerinin matemine nasıl salıyorum bilmiyorum.

  Oysa belirgin yüz hatlarımı nakşetmeye çalışmıştım gökyüzüne ve fotoğraflarımızı kırmızı duvara asmıştım. Simalara yeminler yağdırsam da her gün, esir kalacağım gözlerine bir ömür boyu biliyorum.

     Gecenin sessizliğinde duyduğum bu amansız çığlıkları belki anlama cesaretinde bulunmayacaksın. Ama ben yinede feryatlarımı, arkasından bakakaldığı oğluna ağlayan bir ananın edasıyla haykıracağım. Korkak olsan da gülen vardır mutlaka gözbebeklerime Şerna.

  Dörtyol ağzında bir çocuk parkına bakar evim. Park iki yakaya bölmüş umutları. Bir tarafta gökyüzünü tutmaya niyetli çocuklar, diğer tarafta poşete tutkal yapıştıranlar. Sarkacın ucunda kayboluyor çocuklar.

  Çocuktuk hepimiz. Ya çok suskun, ya çok civelektik. Kimimizin bahçedeydi ayak izi, kimimizin balkondan sallanırdı ayakları. Bir rüzgarda kaybolurdu çocukluğu. Hepimiz korktuk biraz sorulardan. Cevabı ya anlamsız olacaktı, yada yeni yolların çatalını çizecekti aklımıza. Bir bayramdı.