Umut Denizleri Şiir Sitesi ::..

     Yazsalar mürekkep  bırakmayacak, yazsalar yürek kanatacak, yazsalar saatleri kıracak bir karanlık geçmiş var iki adım ötemizde. Hangi yöne baksak bizimle gelen karanlık bir geçmis. Karanlık yüzlerle dolu çoğu zaman. Her uzatışlarında ellerini, kanlar icinde kalıyor tüm bedenleri. Ölü bedenlerine bile hala işkenceler yapılıyor ve ruhları hala toprak üstünde kimlik arıyor.

  Yıllar öncesi katliamlardan kalma cocuk bedenlerin yüzlerinde hala neden öldürüldüklerini anlamadıkları bir ifade var. Sahi kimdiler? Neden vurulmuştular? Bir savaş vardı. Evet, bir savaş vardı ama neyin savaşı? Kimler, kimlere karşı savaşıyordu? Öldürdükleri kimlerdi? Öldürenler kimlerdi..? Yazsalar mürekeb bırakmayacak, yazsalar yürek kanatacak, yazsalar saatleri kıracak bir karanlık geçmiş var iki adım ötemizde.

  Bir serzenişin anatomisi yankılandı tümcelerde... Uzun sükutun ertesinde yeniden kanadı düşler masalların gizinde... Yar(sız)lığın anaforuna kenetlenen bir zanlı dudağına düğümlenen bir ezgiyle geceyi yardı... Bu bir ayrılığın kangren senfonisiydi... Geceydi... Ölüm her taraftan muzipliğini sarmalıyordu... Bir düş kaşifiydi gizinde kendini arayan... Ah prangalı çocuk ah... Azapların karargahında düş aranırmı? Sevgi düş ile anılırmı?

 Yanlış bir öykünün çapağında kendini bulmuştu... Yanlış öykü, yanlış başrol oyuncusu, yanlış zaman ve yanlış rol... Tüm bunlar ölüme yetecekti kendince... Oysa delicesine yaşamak isterdi düşleri... Yıllar önce ölümün kıyısında dolaşmıştı... Ölümün son yapacağı iyiliğin bir daha ölmemek olduğunu biliyordu... Ölüm artık son iyiliğini yapmak üzere yola koyulmuştu... 

  Ne bir şeyleri değiştirebildim, ne kendimi. Ne sokağı temizleyebildim ne evimi. Ha temizim ha pis. Hapis gibiyim damarlarımda boğulduğum kan içinde. Bütün harabeleri yıkıp, devrim yapma hırsıyla davranmak geliyor içimden. Ama ben hırslarını sandığa kaldırmış, sandıktan daha küçük, belkide o sandıkta bir ipeği kemiren böceğim.  Yada bir kadının zarif ellerinden kurtarılacak şeylere kibarca serpilen naftalin. Bu kaçtığım koku o olmalı ve ben bir kokudan kurtarılacak ilk şey. Size olmasa da kendime lâzımım.
 Girilen odacıklarımdan çıkmak kendimden çıkmak olacak. Ne içeride ne dışarıda olamayanlar, gözlerimde kalacağı yeri belirleyemeyenler, sizden daha yorgunum. Boşuna geldiklerim, boşuna konuştuklarım, boşuna gittiklerim. O yüzden dolu dolu, o yüzden bağıran yazılar  yazmalıyım. Hayatımı boşaltanlar eminim ki başkalarının hayatına dolgu oluyordur. Diş değilim tırnak hiç. Güneş gibi ak olmak bir tek yazdıklarıma şart